เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51 ยุคสมัยวิปริต พิธีจุดโคมราตรีนี่มันอะไรกัน?
เมื่อราตรีมาเยือน อู่จินอวี้ที่หมดสติเป็นครั้งที่สองก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังหลับติดต่อกันหลายครา แม้ไฟโกรธในใจยังไม่มอดลง แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงจะด่าคนแล้ว
นางพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม มองสำรวจห้องแปลกหน้า พอเห็นอู่ชิงเหยียนเหม่อมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง นางก็แค่นเสียงเย็นชา “คนโง่ เจ้าต้องหาเรื่องข้าถึงจะพอใจหรือ?”
อู่ชิงเหยียนได้ยินเสียง แต่ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงเอ่ยเบา ๆ ว่า “อาหารอยู่บนโต๊ะ หิวก็ลุกไปกินเอง”
อู่จินอวี้โมโหจนไฟสุมอก จะกินข้าวลงได้อย่างไร? ได้ยินน้ำเสียงไม่รีบร้อนของอู่ชิงเหยียน ความโกรธในใจก็ปะทุขึ้นอีกครั้ง
“อู่ชิงเหยียน เจ้าเจตนาชัด ๆ บอกมาสิว่าเจ้ากลับมาก็เพื่อทำให้ข้าอับอาย ทำให้ข้าไม่มีความสุข คอยหาเรื่องข้าสารพัดใช่หรือไม่? อู่ชิงเหยียน เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ข้าอยากทำอะไรของข้าเอง มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า!”