เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 39 งานแต่งอลหม่านที่กำลังดำเนินอยู่
ภูเขาหิมะที่มีมานับหมื่นปีละลาย ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก เพราะแสงแดดแรงกล้า
ทะเลทรายที่แห้งแล้งมานับพันปีกลับมีฝนตกชุก ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก เพราะสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง
แต่จ่างซุนหมิงเยว่ผู้ทำหน้าเหมือนหน้ากากตลอดทั้งวันกลับหน้าแดง นี่มันเพราะอะไร? หรือโดนน้ำค้างแข็งกัด?
ความประหลาดใจของอู่ชิงเหยียนเมื่อครู่พลันกลายเป็นความกังวล นางขยับเข้าไปหาเขาสองสามก้าว แล้วยื่นมือแตะหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเขา “เจ้าตัวร้อนหรือ?”
เอ่อ คนที่โดนน้ำค้างแข็งกัดมักจะเป็นไข้กันทั้งนั้น…
จ่างซุนหมิงเยว่ขมวดคิ้ว คว้ามือของนางลง “เจ้าหุบปาก” ขณะกดนางกลับลงบนเตียง เขาก็ลุกขึ้นหยิบเข็มยาสลบของนางเล่มหนึ่ง แล้วปักลงบนแขนของนาง
“คืนนี้เจ้านอนที่นี่ พรุ่งนี้เปิ่นหวางจะไปส่งเจ้ากลับด้วยตนเอง”
อู่ชิงเหยียนรู้สึกวิงเวียนขึ้นมา ก่อนจะหลับตานางก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันครางออกมา “ไอ้เวรเอ๊ย กล้าปักเข็มใส่ข้าหรือ! รอข้าฟื้นขึ้นมาก่อนเถอะ ข้าจะปักเจ้าให้พรุนเป็นถ่านรังผึ้ง…”