เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 อู่จอมยั่วกับองค์รัชทายาทหมาป่าหื่น
บ่าวชายและสาวใช้รอบข้างหัวเราะจนน้ำตาไหลไปนานแล้ว คุณหนูรองของพวกเขาช่างเก่งกาจจริง ๆ แม้แต่ซิ่วเหยียนที่ฮูหยินใหญ่ยังต้องเกรงใจอยู่หลายส่วน ยังถูกคุณหนูรองทรมานจนมีสภาพเช่นนี้
อู่ชิงเหยียนเห็นสายตาตื่นตะลึงของซิ่วเหยียนแล้วสีหน้าก็ขรึมลง “อะไร ข้าเป็นนายคนหนึ่ง ถึงกับสั่งสาวใช้เช่นเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?”
อู่ชิงเหยียนในยามนี้ทำให้ซิ่วเหยียนรู้สึกเย็นวาบตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นมา พอนึกถึงฮูหยินรองที่ถูกขังอยู่ในศาลบรรพชน ต่อให้นางมีความขุ่นเคืองอยู่เต็มอกเพียงใด ก็ยังไม่กล้าพูดออกมา
“คุณหนูรองพูดเล่นแล้ว คุณหนูรอง บ่าวจะย้ายกลับไปให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
“อืม อย่างนี้สิถึงจะว่าง่าย” อู่ชิงเหยียนพูดพลางกวักมือเรียกบ่าวชายที่ยืนตะลึงอยู่ “ไปกันเถอะ ไปเรือนพี่หญิงใหญ่ของข้า”
แม้บ่าวชายจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดเขียวของซิ่วเหยียนก็รู้ว่าเรื่องคงไม่ดีแน่ พออู่ชิงเหยียนเรียก เขาก็รีบก้มหน้าประจบประแจงเดินนำทาง