เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30 พี่ชายสารเลว น้องสาวคิดถึงพี่จะแย่แล้ว
จัดการคนข้างนอกแล้ว ตอนนี้ก็ถึงคราวไปดูคนในห้องบ้าง ต้องยอมรับว่าอู่เหวินรุ่ยคนนี้นอนเก่งจริง ๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งก่อนก็ไม่เคยเห็นเขาออกมาให้พบหน้าอีกเลย
อู่ชิงเหยียนเดินตามเหมยซวงจวี๋เข้าไปในห้องด้านใน เห็นอู่เหวินรุ่ยนอนครางกระสับกระส่ายอยู่บนเตียง ก็หันไปโบกมือให้เหมยซวงจวี๋ “อนุใหญ่ ออกไปก่อนเถิด”
“เอ่อ...” เหมยซวงจวี๋มองอู่เหวินรุ่ยอย่างไม่ค่อยวางใจ “ข้าไม่พูดอะไรทั้งนั้น แค่อยู่ดูตรงนี้”
อู่ชิงเหยียนขมวดคิ้ว ไม่คิดไว้หน้านางแม้แต่น้อย “เจ้าหรือข้ากันแน่ที่เป็นหมอ? ใครกันแน่ที่เป็นหมอ?”
เหมยซวงจวี๋ตัวแข็งทื่อ “แน่นอนว่าคุณหนูรอง”
อู่ชิงเหยียนโบกมืออีกครั้ง “เช่นนั้นก็รบกวนอนุใหญ่ไปรอข้างนอกเถิด ไม่เช่นนั้นหากฤทธิ์ยาหมด เงิน 10,000 ตำลึงของท่านคงเสียเปล่า”
พอได้ยินเรื่องเงิน ต่อให้เหมยซวงจวี๋ไม่อยากออกไปเพียงใดก็ต้องไป คราวนี้นางถึงกับเอาเงินเก็บไว้ทำโลงออกมาแล้ว หากรักษาไม่หาย นางก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ