เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 20 ไม่ได้พบกันนาน ต้วนผู้รับเคราะห์
ต้วนหร่านจะรู้ได้อย่างไรว่าอู่ชิงเหยียนเข้ามาได้อย่างไร? พอได้ยินคำพูดของนาง แล้วเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ชวนให้คิดลึกเช่นนั้น ก็รู้สึกเหมือนลมเย็นพัดวูบ ไอหนาวแล่นจากสันหลังขึ้นไปถึงกระหม่อม
ต้วนหร่านกำผ้าห่มแพรแน่น แล้วขยับถอยเข้าไปด้านในของเตียง “ข้าเตือนเจ้าไว้ก่อน อย่าทำอะไรเหลวไหล ที่นี่คือจวนอ๋องต้วน!”
อู่ชิงเหยียนไม่คิดจะต่อปากต่อคำกับเขาอีก นางใช้เข็มเงินแทงลงบนจุดสกัดของเขา จากนั้นเปิดผ้าห่มแพรแล้วดึงกางเกงชั้นในสีขาวของเขาลง
เมื่อต้วนหร่านถูกอู่ชิงเหยียนปักเข็มจนขยับไม่ได้ แล้วยังเห็นนางถอดสิ่งนั้นของตนลงต่อหน้าต่อตา ใบหน้าก็แดงร้อนราวถูกไฟลวก เขาอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้า...เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?”
อู่ชิงเหยียนส่ายหน้า สีหน้ากลับมาจริงจัง ไม่เจ้าเล่ห์เหมือนเมื่อครู่ “ข้าเป็นหมอ ท่านเป็นคนไข้ หากไม่อยากถูกตราหน้าว่าไร้สมรรถภาพไปทั้งชีวิต ก็อย่าตะโกนโหวกเหวกอีก” กล่าวจบ นางก็โน้มหน้าลง