ตอนที่ 22 ไม่ขาดคำเรียกขานว่าท่านเซียนอันเปี่ยมด้วยความเคารพนี้ไปหรอก

ตอนที่ 22 ไม่ขาดคำเรียกขานว่าท่านเซียนอันเปี่ยมด้วยความเคารพนี้ไปหรอก

เฮ่อเถามองดูเนื้อหาในบันทึกด้วยลายมือเหล่านี้ พลันนึกถึงนิยายและละครโทรทัศน์ที่ตนเคยดูในอดีตขึ้นมา

ลู่ชิงจะต้องถูกเคียดแค้นชิงชังอย่างแน่นอน

ต่อให้ถูกเคียดแค้นก็จนปัญญา ในเมื่อเผ่ามารลงมือกับผู้คนในเมืองนี้ก็เพื่อลู่ชิงจริง ๆ

เพียงแต่นางเปิดไปหน้าถัดไปเพื่อดูประโยคถัดมา ใบหน้าของเฮ่อเถากลับปรากฏแววตื่นตระหนกและตกตะลึงขึ้นมาชั่วครู่

ประโยคแรกก็คือ คนรุ่นหลังห้ามกล่าวโทษท่านเซียนลู่ชิง ผู้ที่สังหารคนในเผ่าของตนคือเผ่ามาร ต่อให้ไม่มีท่านเซียนลู่ชิง เผ่ามารก็ย่อมเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้าอยู่ดี

เฮ่อเถายังคงรู้สึกว่าตนเองใจแคบเกินไปจริง ๆ

ที่มักจะพาลโกรธผู้อื่นไปตามสัญชาตญาณ

เป็นต้นว่าหากนางเป็นคนของเมืองนี้ หากญาติสนิทของตนต้องถูกสังหารเพราะคนที่พวกเขาเคยช่วยเหลือเอาไว้ นางคิดว่าตนคงไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้พาลโกรธคนผู้นี้ได้แน่