ตอนที่ 20 อย่างไรข้าก็มิใช่เจ้านายใจดำอะไรเทือกนั้น

ตอนที่ 20 อย่างไรข้าก็มิใช่เจ้านายใจดำอะไรเทือกนั้น

เฮ่อเถาแน่ใจแล้วว่าวิชาลับของไห่เซิ่นใช้การได้จริง จึงให้นางร่ายวิชาเร้นกายลงบนดาวเทียมวิชาลับที่ตนเองกำลังวิจัยอยู่

“สภาพข้าในยามนี้ อย่าว่าแต่วิชาเร้นกายเลย แม้แต่วิชาลับที่เรียบง่ายที่สุดก็ยังใช้มิได้ การมีชีวิตรอดมาได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว” ไห่เซิ่นผายมือ คนตัวจิ๋วขนาดเท่าฝ่ามือทำกิริยาเช่นนี้ช่างน่าขันยิ่งนัก

“เช่นนั้นต้องใช้เวลานานเท่าใด” เฮ่อเถาย่อมรู้ดีว่าอีกฝ่ายเพิ่งฟื้นคืนชีพ ย่อมต้องบำเพ็ญใหม่อีกคราจริง ๆ

เรื่องของเวลานั้น นางมิได้รีบร้อนแต่อย่างใด

“สามถึงห้าปีก็เป็นได้ หรืออาจจะสามถึงห้าร้อยปีก็เป็นได้ทั้งนั้น มิแน่นอนหรอก” ไห่เซิ่นนั่งขัดสมาธิลง พลางกล่าวตามความสัตย์จริง

หากเฮ่อเถาปล่อยนางออกไป เพียงสามถึงห้าปีนางย่อมบำเพ็ญฟื้นคืนกลับมาได้แล้ว

ทว่าหากเฮ่อเถามิปล่อยนางออกไป ให้ฝืนใช้พลังวิญญาณบำเพ็ญอยู่เช่นนี้ เช่นนั้นคงต้องใช้เวลาสามถึงห้าร้อยปีจริง ๆ