ตอนที่ 16 คราวนี้คงไม่มีผู้ใดมารบกวนการนอนของนางแล้วกระมัง

ตอนที่ 16 คราวนี้คงไม่มีผู้ใดมารบกวนการนอนของนางแล้วกระมัง

มารเสน่ห์ที่ดิ้นไม่หลุดจากมือของเฮ่อเถาก็ตวัดมือฟาดพิณสวนกลับมาทันที

พิณนี้ก็นับเป็นอาวุธเช่นกัน ยามฟาดเข้ามาสามารถฟาดคนตายได้จริง ๆ

ย่อมแน่นอนว่า เมื่อเผ่ามารเปิดฉากต่อสู้ย่อมไม่คำนึงถึงความเป็นตายของเผ่ามนุษย์แม้แต่น้อย

เฮ่อเถากวักมือคราหนึ่ง มีดพร้าในกระบุงไม้ไผ่ก็ราวกับมีชีวิต พุ่งเข้ามาขวางพิณคันนั้นไว้ได้โดยตรง

“เจ้านี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ” เฮ่อเถาคลายมือที่บีบปากของนางออก แล้วปีนข้ามหน้าต่างออกไป

หากมารเสน่ห์ตนนี้ไม่ปลุกให้นางตื่น นางก็ไม่อยากจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนสอดมือยุ่งเรื่องของผู้อื่น

ในฐานะคนเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง เฮ่อเถาจัดเป็นคนประเภทที่หากไม่กระทบถึงผลประโยชน์ของตนเองก็พร้อมจะยืนดูไฟไหม้อยู่ฝั่งตรงข้าม

ย่าก็รู้สึกว่านางเป็นเช่นนี้ดียิ่งนัก อย่างน้อยไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นก็นึกถึงตัวเองเป็นอันดับแรก