ตอนที่ 3 เจ้าจงจำไว้ ภูเขาทองภูเขาเงินมิสู้ขุนเขาสีมรกตธาราสีคราม

ตอนที่ 3 เจ้าจงจำไว้ ภูเขาทองภูเขาเงินมิสู้ขุนเขาสีมรกตธาราสีคราม

เสี่ยวเหวินพยักหน้า

“ถูกแล้วขอรับ ท่านเซียนเป็นคนที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอ อย่างไรข้าก็ไม่เคยเห็นผู้ใดเก่งกาจกว่าท่านเซียนมาก่อนเลย” เสี่ยวเหวินผงกศีรษะรัวเร็วประดุจตำกระเทียม จนเฮ่อเถาอดกังวลมิได้ว่าสมองของเขาจะถูกสั่นคลอนจนแหลกเหลวไปหรือไม่

ที่เด็กคนนี้รู้สึกว่านางเก่งกาจปานนั้น เป็นเพราะหมู่บ้านแห่งนี้ห่างไกลความเจริญ ทั้งยังมิได้ใหญ่โตอันใดนัก เมื่อหนึ่งพันปีก่อนกระทั่งชาวบ้านสักครัวเรือนเดียวก็ยังไม่มี

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางมักจะลงเขาไปสังหารสัตว์อสูรมารเพื่อเอาแก่นมารไปแลกเงินอยู่เป็นนิจ จนส่งผลให้ในรัศมียี่สิบลี้โดยรอบนี้แทบจะไม่มีสัตว์อสูรมารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่ตัวเดียวหรือไม่

ผู้คนจึงค่อย ๆ พากันมาตั้งรกรากอาศัยอยู่ที่เชิงเขา

บัดนี้ถึงกับมีบ้านเรือนเกือบสองร้อยครัวเรือนแล้ว