เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 คำขอจากเทพเจ้า
เมืองท่าเก่าแก่แห่งนี้ เมื่อหกสิบปีก่อนยังไม่ได้ชื่อซานฮวา
ตอนนั้นมันมีชื่อเรียกติดดินว่า “ซานอวี๋”
ผู้คนเพิ่มขึ้น บรรยากาศคึกคักแผ่ไปทั่ว ลู่เหยากับพวกค่อย ๆ หลงใหลในกลิ่นอายเรียบง่ายแบบเมืองเล็ก ๆ ของซานอวี๋
222 มือซ้ายถือกระต่ายน้ำตาลปั้น มือขวาถือตุ๊กตาแป้งปั้น สีหน้าแปลกใหม่หาได้ยาก “ซานฮวาเมื่อหกสิบปีก่อนสนุกกว่าตอนหลังอีก”
444 กอดชุดชงชาไว้อย่างระมัดระวัง “ยุคที่ไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีสถาบันวิจัย แล้วก็ไม่ต้องมีศูนย์พักฟื้น ฉันชอบที่นี่”
เซี่ยโม่หลินเดินรั้งท้ายอยู่ข้างหลินเสวี่ย เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบ ๆ ความรู้สึกไม่สบายใจตอนเพิ่งเข้าเมืองดูเหมือนเป็นแค่ภาพลวงตา
หลินเสวี่ยมองลู่เหยากับปู๋ตู๋ที่เดินนำอยู่ สีหน้าอ่านไม่ออก
เซี่ยโม่หลินสังเกตเห็น จึงถามเสียงเบา “เป็นอะไรไป?”
หลินเสวี่ยมองเขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “เจ้าของร้านเป็นผู้มีพลังพิเศษจริงเหรอ?”