เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 187 ลู่เหยามีทุนหนาไม่เบา
ลู่เหยารู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้ จึงเงยหน้าขึ้นเห็นว่านั่นคือว่านเป่าจู “มีธุระอะไรหรือ?”
สายตาของว่านเป่าจูตกลงบนหนังสือที่วางอยู่ตรงหน้าลู่เหยา เธอดูสนใจอยู่ไม่น้อย จึงเดินเข้าไปนั่งฝั่งตรงข้าม “คุยกันหน่อยไหม?”
ภายในโรงภาพยนตร์มีผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ ฟู่ฉือกำลังง่วนอยู่กับการปรับเครื่องและมุมกล้อง เพื่อบันทึกปฏิกิริยาของชาวต้าหวู่ที่ได้สัมผัสกับภาพยนตร์แนวสืบสวนสอบสวนเป็นครั้งแรก
เย่เซียวคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ตรงทางเข้า ป้องกันไม่ให้มีคนแซงคิว ส่วนหน้าเคาน์เตอร์ขายตั๋วกับร้านขายของกินเล่นก็มีลูกค้ามุงกันแน่น เสียงดังจอแจไปหมด
ชุ่ยจูกับชิงเฟยยืนอยู่ไกลๆ คอยกันไม่ให้ใครเข้ามาใกล้โต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงมุมนี้
ลู่เหยาเสียบที่คั่นหนังสือไว้ในหน้าที่อ่าน ก่อนจะปิดหนังสือแล้วพยักหน้าให้ว่านเป่าจู “คุณชายเชียนอยากคุยเรื่องอะไรหรือ?”
เมื่อว่านเป่าจูเห็นชื่อบนปกหนังสือสีดำ สีหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย “ข้าขอดูหนังสือเล่มนี้ได้ไหม?”
ด้วยความสามารถของระบบ ตัวอักษรภายในพื้นที่ร้านค้าแต่ละแห่งจะเปลี่ยนเป็นภาษาที่คนในโลกนั้นใช้กันโดยอัตโนมัติ
ลู่เหยาเลื่อนหนังสือไปให้ แล้วกวักมือเรียกหงอวี้ให้ยกชามา พร้อมกับนำขนมมาสักจาน