เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 ป้ายยาอย่างเร่าร้อน
ลู่เหยาปลอบจูจูจนอารมณ์ดีขึ้น แล้วเตรียมจะไปร้านขนนุ่ม ก่อนไปก็ร้องเรียกขู่ปา “เลิกงานแล้วไม่ต้องรีบกลับนะ เดี๋ยวฉันกลับมาจะย้อมผมให้”
ขู่ปายืนอยู่ที่ทางเข้าตรวจตั๋ว ขอบตาร้อนผ่าว ก้มหน้าก้มตาพยักหน้าเป็นเชิงว่า “ได้ยินแล้ว”
แรงปะทะทางอารมณ์จากเรื่อง ‘ยามบุปผาร่วงโรย ยังได้พบท่าน’ นั้นรุนแรงเกินไป ผลกระทบหลังจากดูจบช่างยาวนาน พอพูดถึงเรื่องย้อมผม ขู่ปาก็ยังไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร
เขาเองก็เป็นนักฆ่า ชีวิตในวัยเด็กแทบไม่ต่างจากฮวาซือเท่าไหร่
ถ้าไม่ใช่เพราะอดีตเจ้าสำนักเก็บเขามาที่สำนักหลิงเซียว ป่านนี้เขาคงตายไปตั้งแต่ปีที่ข้าวยากหมากแพงตอนนั้นแล้ว
หลายปีมานี้สำนักหลิงเซียวพัฒนาไปได้สวย พวกเขาเลยไม่ถึงกับต้องตกอับเหมือนฮวาซือ แต่พอเห็นเรื่องราวของนาง ก็อดจะรู้สึกเห็นใจอย่างลึกซึ้งไม่ได้
จูจูพิงกำแพงสะอึกสะอื้น เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเธอหนักกว่าเรื่อง ‘ใต้หล้าอันดับหนึ่ง’ เสียอีก
เรื่องนี้มีปมหลายสาย เนื้อเรื่องแฝงเร้นอยู่ภายใต้ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะสนุกสนานเฮฮา ช่วงแรกยิ่งเรียบง่ายสดใสเท่าไหร่ ตอนจบก็ยิ่งเงียบเหงาอ้างว้างมากเท่านั้น
ครึ่งแรกของเรื่องเก็บรายละเอียดนิสัยและชีวิตตัวละครได้สมจริงและละเอียดมาก การตัดสินใจของทั้งสองคนในตอนท้ายนั้นสมเหตุสมผลอย่างถึงที่สุด เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและลึกซึ้งที่ไม่มีอะไรมาสั่นคลอนได้