เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 171 ยามดอกไม้ร่วงโรยได้พบเธออีกครั้ง
ลู่เหยาตกใจกับการแจ้งเตือนภารกิจนี้จนไม่รู้จะบ่นยังไงอยู่พักหนึ่ง
ระบบรออยู่นาน พอเห็นเธอไม่ตอบก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นว่า: “เจ้าของร้านทำไมไม่พูดอะไรเลย?”
ลู่เหยา: “จะให้พูดอะไร? รวมการอัปเกรดภารกิจครั้งนี้แล้ว ก็มีห้องฉายหนังแค่สามห้องเอง ภายในหนึ่งเดือนต้องฉายหนังใหม่สิบเรื่อง แล้วห้องฉายสามห้องจะจัดรอบยังไง? ไหนจะเรื่องเงินอีก ต่อให้เป็นลิขสิทธิ์หนังทุนต่ำ อย่างน้อยก็ต้องใช้เงินสองสามสิบล้าน ข้างฉันถ้ารัดเข็มขัดหน่อย เร่งขั้นตอนให้เร็วขึ้น ก็น่าจะพอจัดการได้ แต่ชาวเหลียงจิงจะรับแรงกระแทกทางวัฒนธรรมที่ถาโถมเข้ามาทีละระลอกได้เร็วแค่ไหน? มีแต่ปัญหาทั้งนั้น”
ระบบ: “ตรวจสอบแล้ว ภารกิจครั้งนี้ไม่มีปัญหาอะไร ในเมื่อประเภทธุรกิจของร้านเป็นสิ่งที่เจ้าของร้านตัดสินใจเอง ถ้าเกิดปัญหาระหว่างเปิดร้าน เจ้าของร้านก็ต้องเป็นคนแก้ เจ้าของร้านเปิดร้านมาแล้วตั้งสี่ร้าน ยังจะถามอะไรไร้เหตุผลแบบนี้อีก ไม่สุภาพเลย”
ลู่เหยา: “...”
ระบบ: “มีปัญหาอะไรอีกไหม?”
ลู่เหยา: “ในเมื่อแก้ปัญหาให้ฉันไม่ได้ จะถามหรือไม่ถามมันต่างกันตรงไหน? แค่รู้สึกว่าในฐานะระบบเติมเต็มความฝัน ช่วงนี้นายไม่ค่อยพูดถึงความปรารถนาแล้ว เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
ระบบ: “...ไม่มีอะไรหรอก แทนที่จะคิดฟุ้งซ่าน เจ้าของร้านเอาเวลาไปทุ่มเทกับการเปิดร้านให้มากกว่านี้ดีกว่า”
ลู่เหยาขมวดคิ้ว ระบบเปลี่ยนไปจริง ๆ