เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 151 ความยินดีที่ไม่คาดคิด
ฟ้าสางรำไร ลู่เหยาก้มมอง ใต้เท้าเป็นบันไดห้าขั้นที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียวเรียงอย่างเป็นระเบียบ ฝั่งตรงข้ามมีเรือนกระเบื้องเสาแดงอิฐเทาแบบโบราณเรียงเป็นแถว ป้ายเขียนว่าโรงน้ำชาและร้านหนังสือ
ตัวหนังสือบนป้ายยังไม่ใช่ตัวย่อแบบที่ลู่เหยาคุ้นเคย แต่เธอก็อ่านออกและเข้าใจความหมายได้อย่างแม่นยำ
แว่วเสียงพ่อค้าแม่ค้าตะโกนเร่ขายของลอยมาแต่ไกล น้ำเสียงทอดจังหวะยาว มีเสียงหมาเห่าแทรกมาเป็นระยะ
ตอนนี้ที่นี่เป็นช่วงเช้าตรู่ ส่วนที่ถนนคนเดินเป็นดึกสงัด เวลาสองฝั่งไม่ตรงกัน
ลู่เหยาก้าวข้ามธรณีประตู แล้วดึงประตูปิดตามหลัง
หน้าร้านโรงหนังในโลกนี้ก็เป็นเรือนกระเบื้องเสาแดงอิฐเทาเหมือนกัน แค่ยังไม่ได้แขวนป้าย เหนือประตูเลยโล่ง ๆ ดูไม่ค่อยสวยเท่าไร
ทางซ้ายของร้านมีร้านหนังสือหรงสี่ ประตูร้านปิดสนิท ยังไม่เปิดร้าน
ทางขวาดูเหมือนจะเป็นโรงน้ำชา ชื่อ “หอชุนซี”
หอชุนซีมีสามชั้น ดูโอ่อ่ามาก เหมือนเพิ่งเปิดรับแขก กลิ่นหอมจางๆ ของชาลอยอบอวลออกมา