เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 มองไกล เรียนรู้สิ่งใหม่
ลู่เหยายืนอยู่ริมถนน มองไป๋จิ้งพาชายร่างสูงผอมที่มีสีหน้าหม่นหมองเดินเข้ามา ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วถามว่า “ทำไมถึงมากันเร็วขนาดนี้ล่ะ?”
เมื่อคืนไป๋จิ้งเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้ เธอคิดว่าอย่างน้อยเขาคงพาคนไข้มาหลังเทศกาลไหว้พระจันทร์เสียอีก
ไป๋จิ้งชะงักฝีเท้าเล็กน้อย “วันนี้เจ้าของร้านมีธุระเหรอครับ?”
ลู่เหยารู้มาตลอดว่าหมอไป๋เป็นคนอ่านอารมณ์คนเก่งมาก แถมยังไวต่อความรู้สึกเล็ก ๆ น้อย ๆ ของคนอื่น เธอจึงหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างเขาแวบหนึ่ง ก่อนโบกมือแล้วหันหลังเดินไป “คืนนี้ฉันมีนัดกินข้าวน่ะ ยังมีเวลาอีกเยอะ เข้าไปนั่งเล่นในร้านก่อนเถอะ”
ไป๋จิ้งต้องพูดเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะทำให้ฟู่ฉือยอมออกจากบ้านได้ พอเห็นแบบนั้นจึงรีบดึงเขาให้เดินตามไป “รบกวนเจ้าของร้านด้วยครับ คนนี้คือฟู่ฉือ คนไข้ของผมเอง”
ฟู่ฉือมองแผ่นหลังของลู่เหยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ละสายตาไปโดยไม่มีท่าทีจะพูดอะไร
แต่ลู่เหยาไม่ได้ใส่ใจ เธอโยนบัตรพนักงานชั่วคราวใบหนึ่งไปให้ “ติดไว้ เข้าไปได้แล้ว”
ไป๋จิ้งเตือนขึ้นว่า “สัญญารักษาความลับด้วยครับ”
ลู่เหยาเดินเข้าไปในร้านขนนุ่มแล้วโดยไม่หันกลับมา “รอให้คุณฟู่แน่ใจก่อนว่าจะมาที่นี่เป็นประจำ ค่อยเซ็นก็ยังไม่สาย”