เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 สวนสนุกใต้ทะเล
เมืองเหยากวง เขตบ้านพักตากอากาศแห่งหนึ่ง
จิ่งอวี้ซีไปรับหลัวหวน แล้วขึ้นนั่งที่นั่งคนขับ เตรียมออกเดินทาง
โจวลี่รีบกดกระจกหน้าต่างไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “เสี่ยวจิ่ง ไม่ต้องให้ฉันไปด้วยจริง ๆ เหรอ? ฉันยังไม่ค่อยสบายใจเลย”
หลัวหวนนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เป็นเด็กหนุ่มอายุสิบสี่สิบห้าปี หน้าตาสะอาดสะอ้าน ดูเรียบร้อย เพียงแต่แววตาว่างเปล่า สีหน้าเฉยชา ไม่ตอบสนองต่อความห่วงใยของแม่เลย
จิ่งอวี้ซีหันไปมองหลัวหวนแวบหนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาโจวลี่ “คุณน้าโจว ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันแค่จะพาหลัวหวนไปสูดอากาศข้างนอก ให้เขาผ่อนคลายทั้งกายและใจ เรื่องนี้เราคุยกันไว้แล้วนี่คะ ว่าฉันจะเป็นคนดูแลทั้งหมด ถ้ากลับมาแล้วอาการของหลัวหวนยังไม่ดีขึ้น คุณน้าค่อยพาเขาไปหาจิตแพทย์ที่เก่งที่สุดในต่างประเทศก็ได้ค่ะ”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จิ่งอวี้ซีกลับคิดในใจว่า ถ้าร้านขนฟูยังรักษาหลัวหวนไม่ได้ ต่อให้เป็นหมอที่เก่งที่สุดในต่างประเทศก็คงไม่มีประโยชน์
ก่อนเธอจะกลับประเทศ เธอไปพบผู้เชี่ยวชาญที่พอนัดได้มาหมดทุกคนแล้ว แต่ก็ยังแก้ปัญหาของตัวเองไม่ได้
ไม่ใช่ว่าหมอพวกนั้นไม่เก่ง แต่บางครั้งความคิดของคนเราก็ติดอยู่ในทางตัน จนปิดกั้นตัวเองไว้
ไม่ว่าคนข้างนอกจะเรียกยังไงก็ไม่มีประโยชน์ นอกจากเจ้าตัวจะยอมเดินออกมาเอง