เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 “อิ๊ง”
นิ้วมือลูบไปมาบนฟันของวาฬเพชฌฆาต รออยู่ตั้งหลายนาที ลู่เหยาก็ยังไม่ได้ยินเสียงในใจของมัน ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลเริ่มผุดขึ้นมาในใจ
พลังจิตสื่อสารฉบับนกและสัตว์ใช้ได้กับสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ทั้งหมด ถ้าไม่ได้ยินเสียงในใจ ก็มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว วาฬเพชฌฆาตตัวนี้ไม่ใช่วาฬเพชฌฆาตตัวจริง
ปลาในทะเลลึกยังรู้จักหลบฝูงปลาซึมเศร้า วาฬเพชฌฆาตไม่มีทางแยกแยะพวกเดียวกันไม่ออก
ถ้ามีใครหลอกระบบโซนาร์แต่กำเนิดของวาฬเพชฌฆาตได้จริง จนถูกยอมรับว่าเป็นพวกเดียวกัน ลู่เหยาก็นึกออกแค่คนเดียว
ชายหนุ่มลึกลับที่เริ่มปรากฏตัวตั้งแต่ร้านสาขาแรก พอนึกย้อนดูดีๆ ความจริงเธอเจอเขามาทั้งสามโลกแล้ว
ร้านแรกสิงอยู่ในร่างไป๋หมิง ร้านที่สองเป็นมหาปุโรหิต พวกภูตมาบอกเธอทีหลังว่าคาร์ลอสมหาปุโรหิตตัวจริงไม่อยู่ตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว คนที่ติดต่อกับเธอตั้งแต่แรกคือชายหนุ่มผมสีเงินตาสีแดงต่างหาก
ส่วนร้านที่สาม เขาทำข้อตกลงกับเข็มทิศสมดุล แปลงกายเป็นดอกบัวทองคำ เพื่อเปิดรอบที่สองให้โลกอนิจจังที่พังทลายไปแล้ว
เขามักจะซ่อนกระดูกไว้ตลอด ส่วนลู่เหยาก็เริ่มเก็บกระดูกตามอย่างไม่รู้ตัว
คนคนนี้ไม่ได้โผล่มาเฉยๆ แน่ เขาน่าจะมีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับระบบทำความฝันให้เป็นจริง