เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 ปรมาจารย์กินดินกับเจ้าหมาป่าอกตัญญู
พอเสวี่ยเกอเห็นเสี่ยวหลิงหลัน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ “สำเร็จแล้ว!”
เสี่ยวหลิงหลันขดตัวอยู่ในกระถาง กางใบใหญ่สองใบออก เหนือหัวมีช่อดอกตูมสีขาวเรียงจากเล็กไปใหญ่ เธอหันไปหอมลู่เหยาเป็นระยะ ๆ
เธอยังยื่นลิ้นเล็ก ๆ ออกมาจากใต้ดอกตูม เลียปลายนิ้วของลู่เหยาราวกับสัตว์ตัวน้อยอีกด้วย
ลู่เหยาเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย แล้วหยิบแอปเปิลจากโต๊ะยัดให้เธอลูกหนึ่ง
พอได้ของกิน ในที่สุดเธอก็สงบลงเสียที
ทั้งต้นขดลำต้นอ่อนนุ่มเป็นวงกลม ล้อมแอปเปิลไว้ตรงกลาง แล้วดอกตูมเล็ก ๆ ก็ก้มหน้าแทะกิน
ลู่เหยาเปิดประตูห้องปลอดเชื้อ แล้วเรียกเสวี่ยเกอ “จงหรูอิงอยู่ข้างใน ยังอ่อนแรงมาก นายอุ้มเธอออกมาหน่อย ข้างนอกมีหมออยู่ เขาจะช่วยจัดการบาดแผลให้”
ทันทีที่เสี่ยวหลิงหลันผละออก ร่างของจงหรูอิงก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว
เนื้อบริเวณหน้าอกที่ฉีกขาดดูเหมือนจะได้รับการซ่อมแซมจากเสี่ยวหลิงหลันแล้ว แต่ตอนนี้กลับมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ลมหายใจก็ขาด ๆ หาย ๆ