เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 63 “เอาละ อย่าร้องไห้”
มังกรดำตัวใหญ่ยืนหมอบอยู่กับพื้นด้วยขาทั้งสี่ คล้ายท่าหมอบของสัตว์ตระกูลแมว ทั่วทั้งตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสง บนหัวมีเขาแหลมสีดำรูปร่างเหมือนเปลวไฟหลายเขา ยื่นยาวไปทางด้านหลัง ปีกสีดำคู่หนึ่งบนแผ่นหลังพัดกระพือเสียงดัง ดวงตามังกรสีฟ้าอมม่วงเข้มตั้งเป็นแนวตั้ง ในรูม่านตาราวกับซ่อนจักรวาลเอาไว้ ลึกล้ำและเปี่ยมชีวิตชีวา
มังกรดำน้อยส่ายหางอย่างสบายอารมณ์ เพียงชั่วพริบตา พื้นดินก็สั่นสะเทือน ภูเขาโยกคลอน
ลู่เหยาเงยหน้ามองเขาอยู่นาน พูดอะไรไม่ออกเลย
“ลู่เหยา” มังกรดำน้อยเห็นลู่เหยานิ่งค้างไป จึงค่อย ๆ ก้มศีรษะลง แล้วใช้หัวดุนเธอเบา ๆ เบามาก ๆ
ถึงเขาจะพยายามควบคุมแรงอย่างเต็มที่แล้ว แต่ลู่เหยาก็ยังถูกดุนจนล้มลงไปกองกับพื้นอยู่ดี
ฮาโรลด์ค่อย ๆ เบือนสายตาไปทางอื่น เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ
ลู่เหยาใช้มือยันพื้น เอนตัวไปด้านหลัง นั่งอยู่บนพื้นซึ่งเต็มไปด้วยกรวดหินขรุขระ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด สีหน้ายังคงเหมือนเมื่อครู่ ดวงตาแทบไม่ขยับด้วยซ้ำ
ความไม่สบายใจที่ฮาโรลด์ซ่อนไว้ในใจค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
เธอตกใจกลัวหรือเปล่า?