เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 42 “จิ๊บๆ!”
สไลม์บนพื้นเป็นก้อนนิ่ม ๆ แถมยังสวมเสื้อผ้าด้วย เป็นสูทหางนกนางแอ่นสีดำตัวเล็กที่พอดีตัว ตรงคอที่แทบมองไม่ออกยังผูกหูกระต่ายไว้อย่างประณีต ดวงตากลมโตเป็นประกายมองฮาโรลด์กับซือจินอย่างสุภาพ
รอบตัวเงียบกริบ มังกรทั้งสองทำตัวไม่ถูก
ฮาโรลด์เงยหน้าไปมองลู่เหยา พอเธอไม่ตอบสนองก็ก้มลงมองสไลม์อีกครั้ง
สไลม์สีฟ้าเอียงคอสบตาเขา จู่ ๆ ก็ส่งเสียง “จิ๊ ๆ” อย่างน่ารัก
“...” ฮาโรลด์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขายื่นเท้าไปสะกิดสไลม์ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ทำไมในร้านถึงมีสไลม์ได้?”
ลู่เหยาเงยหน้ามาเห็นพอดีจึงบอกว่า “มู่มู่เป็นพนักงานใหม่ อย่าแกล้งเขาสิ”
“...มู่มู่?” ซือจินทวนชื่อ
ลู่เหยาทำหน้าใสซื่อ “เมื่อวานเผลอตั้งชื่อให้เขาน่ะ”
เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนไปถึงตอนที่ลู่เหยาฝึกงานให้มู่มู่เมื่อคืน