เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 มังกรน้อยหลงผิดกับนักป้ายยาเดินได้
ซือจินเดินเข้ามาหน้าบึ้ง “ฮาโรลด์ เมื่อคืนใครกันที่บอกว่าเล็บข้าน่าเกลียด? แล้วใครกันที่บอกว่าตอนเช้าจะไปหุบเขามังกรด้วยกัน?”
ฮาโรลด์ “...”
เขามัวแต่คิดถึงเล็บสวยระยิบระยับจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
สายตาของซือจินเหลือบไปเห็นเหรียญทองหนึ่งตะกร้าบนพื้นกับอัญมณีที่ยังใช้ไม่หมดบนโต๊ะ เจ้าหมอนี่ใจกว้างจริง ๆ แต่พอนึกถึงเล็บที่ถูกอีกฝ่ายทำพังเมื่อวานก็โมโหขึ้นมา “มาสู้กันสักตั้ง!”
ตอนแรกฮาโรลด์ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่พอได้ยินคำท้าก็รู้ทันทีว่าซือจินคิดจะเอาคืน เลยพักเรื่องอวดเล็บไว้ก่อน เขาเอามือปิดเล็บแล้วถอยหลัง ทำท่าเป็นผู้ใหญ่แล้วพูดว่า “ซือจิน วัน ๆ เอาแต่สู้รบราฆ่าฟัน เจ้าไม่เหนื่อยบ้างหรือ?”
ซือจิน “...”
โมโหจะตายอยู่แล้ว รู้ตัวไหมว่าทั้งหุบเขามังกร คนที่ไม่มีสิทธิ์พูดแบบนี้ที่สุดก็คือเจ้าฮาโรลด์!
ลู่เหยาไม่อยากให้มังกรสองตัวตีกันในร้าน จึงลุกขึ้นห้าม “ฮาโรลด์ทำเล็บเสร็จแล้ว พวกเจ้าจะไปด้วยกันก็ได้ อย่าทะเลาะกันนะ”
พอซือจินได้ยินก็กดข้อนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ “ฮาโรลด์ ได้เวลาไปหุบเขามังกรแล้ว”