เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 ร้านอาหารเล็กๆ ณ สุดขอบโลก
พอเห็นว่าขนมไม่กี่ชิ้นทำให้คนแย่งกัน ลู่เหยาก็รีบพูดขึ้น “จริง ๆ ฉันยังซื้อ...เตรียมไว้อีกหลายกล่อง ทุกคนได้กินกันคนละกล่อง”
ตอนเที่ยงเธอตั้งใจออกไปซื้อขนมโดยเฉพาะ จากร้านขนมที่ฉีเชินแนะนำ
เธอกลัวว่าตอนถ่ายจะมีเทกที่ใช้ไม่ได้ ขนมชุดเดียวอาจไม่พอ พอนึกถึงสายตาเฝ้ารอของเสี่ยวเฉียด้วย เธอเลยซื้อเผื่อมาอีกหลายกล่อง
ช่วงนี้เธอมีรายได้จากการทำเล็บไม่เลว แทบจะวันเว้นวันก็มีลูกค้ามาสองสามคน
ตั้งแต่เธอเริ่มรับทำเล็บเป็นงานเสริม เธอก็มักจะกลับบ้านก่อนเวลาในช่วงบ่าย พวกพนักงานเลยไม่ได้กินชุดน้ำชายามบ่ายกันอีก
ถึงขนมจะแพง แต่กินนาน ๆ ครั้งก็ไม่ได้เป็นภาระอะไร
ไป๋หมิงกับเสี่ยวเฉียถอยออกจาก “สนามรบ” กันเงียบ ๆ เมื่อกี้เกือบเผยทั้งกรงเล็บและเขี้ยวออกมาแล้ว
เกาหยางเองก็รู้ตัวว่าเผลอทำตัวเสียอาการ เขาก้มหน้าตั้งสติแล้วเสนอว่า “ให้ลูกค้าสี่ท่านนี้มาแสดงแล้วกันครับ”
เขาหันไปอธิบายให้หลี่ซาซากับคนอื่น ๆ ฟัง พอรู้ว่ากำลังถ่ายโฆษณาให้ร้านของกิน ต้องให้เห็นหน้าในภาพ และสุดท้ายโฆษณานี้จะฉายบนรถไฟใต้ดินทุกขบวนทั่วเขต ตู้เฉินกับตู้อันก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล