เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 สุดท้ายก็ต้องยอมรับว่าอร่อย
ตำแหน่งติดโปสเตอร์กับป้ายโฆษณาตามถนน ในรถไฟใต้ดิน และบนชานชาลา ดูเผิน ๆ เหมือนไม่มีอะไรพิเศษ แต่ได้ยินว่าคิดเงินเป็นรายวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโฆษณาวิดีโอแบบ “ไวรัล” ที่เปิดวนอยู่ในรถไฟใต้ดินตลอด ต้องใช้เงินเท่าไหร่กันนะ?
ลู่เหยาไม่เคยฝันเลยสักครั้งว่าวันหนึ่งจะได้โฆษณาร้านอาหารของตัวเองในรถไฟใต้ดิน
เธอตกใจมากจนเผลอพูดความคิดในใจออกมา
เกาหยางไม่ได้หัวเราะเยาะเธอ กลับอธิบายขั้นตอนต่าง ๆ ให้ฟังอย่างใจเย็น
เส้นทางรถไฟใต้ดินที่ครอบคลุมทั้งสิบสามเขต ต่อให้เกาหยางทำคนเดียว ก็ไม่มีทางสร้างเสร็จภายในเวลาแค่ห้าปีแน่
เขามีทีมงานมืออาชีพมากทีมหนึ่ง ทุกคนเป็นเพื่อนร่วมทางที่เขารู้จักในโลกนี้ ตอนมีชีวิตอยู่ต่างก็มีความรู้เฉพาะทางที่เกี่ยวข้อง ในทีมยังมีคนที่เข้าใจหลักการถ่ายทอดสดของแดนหรรษากับโรงหนังด้วย
การถ่ายโฆษณาให้ร้านอาหาร แล้วเอาไปฉายในเส้นทางรถไฟใต้ดินแต่ละสาย เป็นงานใหญ่ทีเดียว แต่ก็น่าสนุกมาก
ตลอดหลายปีที่สร้างเส้นทางรถไฟใต้ดิน เขาเจอปัญหาและแก้ปัญหาใหม่ ๆ ทุกวัน แต่เกาหยางมีความสุขมาก
เขาชอบความรู้สึกตื่นเต้นจนตัวเกร็งเวลาต้องรับมือกับเรื่องท้าทายอยู่เสมอ