เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 การเยียวยา แหวนมายา และการแทงข้างหลัง
สวีชิงเหอกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ คนป่วยที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าเขาก็ยกชามขึ้นมาแล้วใช้ตะเกียบคีบเนื้อชิ้นหนึ่งที่เคลือบซอสสีส้มเข้มขึ้นมาลองใส่ปาก พอเคี้ยวไปได้สองคำ จู่ ๆ ก็ชะงัก ตาเบิกกว้างทันที
ผ่านไปสองวินาที คนป่วยคนนั้นก็เริ่มตักข้าวเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง สลับกินกับข้าวทีละคำ เว้นช่วงก็ยกน้ำซุปขึ้นมาซดอีกอึก กินไปกินมา น้ำตากับน้ำมูกก็ไหลออกมาไม่หยุด
สุดท้ายเขาถึงกับร้องไห้โฮ หยุดร้องเป็นพัก ๆ แล้วก็ตักข้าวเข้าปากอีกคำ
สวีชิงเหอ “……”
มีคนที่นั่งอยู่ด้านหลังยื่นชามออกมา ถามอย่างระมัดระวังว่า “เถ้าแก่ ขอข้าวเพิ่มอีกชามได้ไหมครับ?”
ทันใดนั้นก็มีอีกเสียงพูดตามมา “ผมเอาด้วย!”
เป็นคนป่วยที่นั่งอยู่ตรงหน้าสวีชิงเหอเอง อาหารเพิ่งยกมาเสิร์ฟไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็กินเกลี้ยงไปแล้ว
สวีชิงเหอค่อย ๆ หยิบตะเกียบขึ้นมา ก้มมองอาหารตรงหน้า ดูท่าแล้วมันน่าจะอร่อยจริง ๆ
เขาเริ่มจากคีบเครื่องเคียงเล็กน้อยในจานกระเบื้องใบเล็กตรงมุมก่อน เส้นสีขาวนวลคลุกเคล้ากับพริกสับสีแดงเขียวและต้นหอมซอย ส่งกลิ่นน้ำมันงาจาง ๆ พอเข้าปากก็กรอบสด เผ็ดหอม แถมยังมีรสหวานนิด ๆ เป็นหัวไชเท้าซอยคลุกเครื่องปรุง