เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ไม่เหลือสักหยด
ชิงยกเลิกแผนที่จะไปแดนหรรษาชั้น 99 ทั้งที่มันอยู่ติดกับร้านอาหารลู่เหยา เขาถือถุงอาหารที่ซื้อกลับมาขึ้นลิฟต์ลงไปข้างล่าง แล้วนั่งรถไฟใต้ดินกลับไปที่เขต C
เขต A กับเขต C ห่างกันเกือบสามสิบสถานี ขากลับใช้เวลาเดินทางชั่วโมงหนึ่ง
เพื่อจำลองชีวิตคนยุคใหม่ให้สมจริงที่สุด ที่นี่เลยกำหนดเส้นทางกับเวลาเดินทางไว้อย่างแม่นยำ เมื่อก่อนชิงชอบความสมจริงแบบค่อยเป็นค่อยไปนี้มาก แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าทางกลับช่างไกลและยาวนาน อยากรีบกลับไปแดนหรรษาให้เร็วที่สุด
คนบนรถไฟใต้ดินส่วนใหญ่ดูใจลอย แววตาว่างเปล่า
มีเพียงผู้โดยสารที่นั่งข้างชิงเท่านั้นที่ลูกตากลอกไปมาอย่างกระวนกระวาย เดี๋ยวก็ก้มมองกล่องอาหารในมือชิง ปลายจมูกขยับฟุดฟิด รู้สึกเหมือนมีกลิ่นหอมลอยออกมาจากกล่อง
แต่จะเป็นไปได้ยังไง?
ชายหนุ่มดูท่าทางแข็งแกร่ง ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นผู้คุมของแดนหรรษา ผู้โดยสารคนนั้นจึงไม่กล้าชวนคุยสุ่มสี่สุ่มห้า
รถไฟถึงสถานี ชิงลุกขึ้นยืน
ผู้โดยสารที่ลังเลมาตลอดทางรวบรวมความกล้าแล้วถามขึ้นว่า “คุณครับ ขอถามหน่อย ของที่คุณถืออยู่ซื้อมาจากไหนเหรอครับ? ฟังดูเหลวไหลหน่อยนะครับ แต่ผมเหมือนได้กลิ่นหอม”