บทที่ 208 เรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายจากเมล็ดพันธุ์แห่งความกลัว

บทที่ 208 เรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมายจากเมล็ดพันธุ์แห่งความกลัว

บอดี้การ์ดทั้งสองคนล่าถอยกลับไปอย่างหงอยๆ

พวกเขาทั้งสองรู้สึกเหมือนกับนิทานเรื่องเด็กเลี้ยงแกะที่ร้องว่า "หมาป่ามาแล้ว"

ครั้งแรก โดนซ้อมฟรีไปยกหนึ่ง

ครั้งที่สอง มีพัฒนาการ ไม่โดนซ้อม แต่นี่ก็เพราะพวกเขาทั้งสองคนไหวพริบดีและสมองไว ไม่อย่างนั้นละก็...

ส่วนครั้งหน้าน่ะเหรอ ยังไงก็คงต้องพุ่งเข้าไปอยู่ดี แต่ถ้าแกล้งตอบสนองช้าลงสักนิด มันก็สมเหตุสมผลอยู่นี่ใช่ไหม

สีว่างรู้สึกสงสัยอยู่บ้างว่าทำไมทั้งสองคนถึงเผ่นหนีไป แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เขาหิ้วตัวเธอให้หันหน้ามาหาตนเอง

ที่จริงเขาไม่ได้ออกแรงมากนัก เพียงแค่ออกแรงในระดับที่ทำให้เยวี่ยเอ๋อร์รู้สึกอึดอัดทรมานเท่านั้น