กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 207 แค่ขู่ให้กลัวอีกหน่อยก็พอแล้ว
สีว่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจหอมหวานที่เป่ารดข้างหูจนจั๊กจี้เบาๆ กับเสียงกระซิบอันอ่อนโยน จนรู้สึกคอแห้งผาก
เมื่อหันหน้าไปมอง ดวงตากลมโตที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนของพี่สาวผู้ดูแลบ้านก็ทอประกายฉ่ำวาว ริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่เผยอขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังเย้ายวนให้เข้าไปลิ้มลอง
สายตาเลื่อนต่ำลง ผ่านเนินอกอวบอิ่มชวนตื่นตา ไปหยุดอยู่ที่เอวคอดบางชวนลุ่มหลง ในหัวพลันนึกย้อนไปถึงภาพอันเย้ายวนยามที่โยกไหวหน้าหลังตอนฝึกซ้อมด้วยกันเมื่อคราวก่อน
สีว่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยักหน้าเบาๆ แล้วชักมือกลับ ไม่กล้าเล่นกับไฟต่อ
ทว่าหลานซู่เสวี่ยกลับไม่ยอมปล่อยเขาไป ความรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟช็อตตรงน่องยังคงแล่นริ้วเข้ามาไม่ขาดสาย
พี่สาวคนสวยวัยสะพรั่งนี่มันต้านทานไม่ไหวจริงๆ