บทที่ 137 เธอคือผู้หญิงของผม

บทที่ 137 เธอคือผู้หญิงของผม

ท้องฟ้ามืดสนิทลงอย่างสมบูรณ์ ภายในห้องส่วนตัวชั้นสองที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ บรรยากาศของงานเลี้ยงยิ่งทวีความคึกคักขึ้น

ถึงตอนนี้ที่นั่งสลับสับเปลี่ยนกันมั่วไปหมด ไม่มีการแบ่งโต๊ะผู้ชายโต๊ะผู้หญิงอีกต่อไป ทุกคนนั่งปะปนกันตรงโน้นตรงนี้และพูดคุยกัน

แบ่งปันเรื่องราวการทำงานและชีวิตใหม่ๆ ย้อนรำลึกถึงความไร้เดียงสาและความทรงจำอันยากจะลืมเลือนในรั้วสถานศึกษา

ภายใต้บรรยากาศเช่นนี้ มีการชนแก้วกันไปมา ยกหมดแก้วไม่มียั้ง ผู้ชายหลายคนเริ่มเมามายกันแล้ว

เดิมทีหวังเจียไน่อ้างว่าขับรถจึงไม่ดื่ม แต่ทนแรงยุยงของเจี่ยงเจียฮุ่ยและพวกผู้หญิงคนอื่นไม่ไหว จึงได้แต่แอบส่งเวยซวิ่นไปหาสีว่าง