บทที่ 25 อ้ายนีผู้ไม่ยอมลงให้ใคร

บทที่ 25 อ้ายนีผู้ไม่ยอมลงให้ใคร

เสียงหัวเราะเสแสร้งของเหลยเสี่ยวอิ๋งหยุดกึกทันควัน เธอมองสีว่างที่ยืนหน้าขรึมเรียบนิ่งอยู่ด้านข้างด้วยความตกตะลึง และหดตัวหลบไปอยู่ข้างหลังชายวัยกลางคนตามสัญชาตญาณ

เธอประเมินอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ทำไมถึงรู้สึกว่าเขาดูไม่เหมือนตอนที่เห็นที่เจียอีเลี่ยนเลยล่ะ?

เสื้อผ้าดูธรรมดาลงกว่าเดิม เป็นแค่เสื้อยืดกับกางเกงวอร์มเรียบๆ แต่ทั้งตัวกลับดูไม่เห็นจะอ้วน อย่างมากก็แค่เรียกว่าล่ำสัน แถมเครื่องหน้ายังดูคมชัดมีมิติขึ้นตามน้ำหนักตัวที่ลดลงอีกด้วย

ทั้งอ้วน ทั้งขี้เหร่ ทั้งแก่ ไม่มีสักคำเดียวที่เอามาใช้กับเขาได้เลย!

ชายวัยกลางคนยังพอนับได้ว่ามีความเป็นลูกผู้ชาย เขายืดอกยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับ

ทว่าเมื่อสายตากวาดมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ตรงหน้า รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งลงทันที