บทที่ 17 ความปรารถนาสีทองข้อใหม่

บทที่ 17 ความปรารถนาสีทองข้อใหม่

ราตรีสลัวเลือน แสงไฟทอดเงาวับแวม

สีว่างกับหยวนหยวนอาบแสงจันทร์อันอ่อนละมุนและสายลมเย็นยามค่ำคืน เดินเคียงข้างกันไปบนเส้นทางมุ่งหน้าสู่หงอวี่เป่ยหลี่ เขาตั้งใจว่าจะไปส่งหยวนหยวนกลับเข้าหมู่บ้านก่อนแล้วค่อยเรียกแท็กซี่กลับบ้านตัวเอง

ตอนที่เดินผ่านฟิตเนสเยวี่ยต้งเมื่อครู่ หวังเจียไน่ขอตัวกลับไปทำงานต่อก่อนแล้ว

หยวนหยวนเอ่ยปากด้วยความละอายใจระคนกังวล "พี่ว่างคะ เมื่อกี้ฉันถามอะไรผิดไปหรือเปล่า ทั้งสองคนถึงได้ดูแปลกๆ ไปหมดเลย..."

สีว่างถอนหายใจแล้วเอ่ยปลอบ "ไม่เกี่ยวกับเธอหรอก เพียงแต่นั่นเป็นแผลใจของนมสด ฉันเลยเปิดเผยต่อหน้าเธอไม่ได้"

เขาหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ "อันที่จริงเรื่องก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก แค่เป็นโศกนาฏกรรมของเด็กสาวไร้เดียงสาที่ไปเจอเข้ากับผู้ชายเจ้าชู้สารเลวคนหนึ่ง