กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 7 พล็อตเรื่องนี้มันชักจะแปลกๆ แล้ว!
"ผู้จัดการเว่ย!"
"สวัสดีครับผู้จัดการเว่ย!"...
พนักงานโดยรอบต่างพากันลุกขึ้นยืนทักทาย
หวังเจียไน่เวลานี้รู้สึกประหม่าอยู่บ้าง จึงเอ่ยทักทายอย่างสำรวมและสุภาพเรียบร้อยเช่นกัน
ฮุ่ยฮุ่ยรู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด จึงอดไม่ได้ที่จะส่งสายตาเว้าวอนไปทางสีว่าง ด้วยหวังว่าเขาจะยอมยกมือปล่อยผ่านไม่ฟ้องเอาเรื่อง
สีว่างคร้านจะสนใจเธอ เขาสบตากับผู้จัดการเว่ยตรงๆ พลางใคร่ครวญคำพูดอยู่ในใจ
ผู้จัดการเว่ยกวาดตามองรอบบริเวณ ถลึงตาใส่ฮุ่ยฮุ่ยกับหวังเจียไน่อย่างดุดันไปทีหนึ่ง กำลังจะอ้าปากซักถาม แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นหยวนหยวนที่ยืนอยู่ข้างกายสีว่าง
เขากะพริบตาอย่างสงสัย เพ่งมองดูให้ชัดๆ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยแน่ใจว่า "ขอถามหน่อยครับ ใช่คุณหยวนหรือเปล่าครับ?"
หยวนหยวนร้อง "เอ๊ะ?" ออกมาคำหนึ่ง พลางมองผู้จัดการเว่ยด้วยสายตามึนงง "ใช่ค่ะ คุณคือ..."