บทที่ 6 พล็อตเรื่องสุดคลาสสิก

บทที่ 6 พล็อตเรื่องสุดคลาสสิก

ขนมปังแผ่นนุ่มหอมกรุ่นทาด้วยน้ำสลัด ประกบผักกาดหอมสดกรอบเขียวขจีและไข่ดาวทอดใหม่ๆ ชวนให้น้ำลายสอ เมื่อเสิร์ฟคู่กับนมร้อนอีกหนึ่งแก้ว อาหารเช้าสำหรับคนสองคนก็พร้อมรับประทาน

หยวนหยวนหน้าแดงระเรื่อมาตั้งแต่ตื่นนอน และไม่กล้าสบตาสีว่างเลย

จนกระทั่งมานั่งที่โต๊ะอาหาร ถึงได้สังเกตเห็นว่าเขาดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้น เธอแอบเหลือบมองสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยปากพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"พี่ว่าง เก่งจังเลยนะคะ~ ทั้งทำอาหารเป็น แล้วห้องก็ยังเก็บกวาดได้สะอาดเรียบร้อยมาก"

"อยู่คนเดียวดูแลตัวเองมาหลายปีจนชินแล้วล่ะ"

"คุณแม่เคยเล่าให้ฟังว่า พี่ว่างโตมาในบ้านญาติตั้งแต่เด็ก ก็เลยเป็นผู้ใหญ่และรู้ความมากเป็นพิเศษ"

แววตาที่หยวนหยวนมองเขามีความรู้สึกสงสารและเห็นใจแฝงอยู่ "จริงๆ แล้ว พี่ว่างคงเหงามากใช่ไหมคะ หลายปีมานี้คงไม่ง่ายเลยจริงๆ"

"ไม่หรอก ญาติๆ ดีกับพี่มาก แล้วก็ยังมีน้องสาวข้างบ้านที่โตมาด้วยกัน คอยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวทะเลาะตีกันอยู่ข้างๆ มาตลอดหลายปี"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สีว่างก็นึกถึงเวยซวิ่นเมื่อเช้า มุมปากยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว