กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์บรรลุเซียน
บทที่ 4 ยาปะทุยีน
บรรยากาศในที่นั้นพลันแข็งค้างไปในชั่วพริบตา
หญิงสาวเองก็เพิ่งได้สติ รีบละล่ำละลักอธิบาย "มะ...ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ...ฉัน...ฉันจะบอกว่าคุณควรหาน้ำทะเลมาเลี้ยงมันต่างหาก
"ฉัน...ฉันไม่ได้อยากกินมันสักหน่อย..."
ยิ่งพูดเสียงเธอก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกสิ้นหวัง จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นกุมศีรษะคล้ายกับมีอาการเวียนหัว ร่างเซถลาอยู่สองสามก้าว และผลก็คือเธอที่ยืนอยู่ริมตลิ่งพลันหัวทิ่มตกลงไปในแม่น้ำ
เสียง "ตูม" ดังสนั่นพร้อมกับละอองน้ำที่สาดกระเซ็น
สีว่างเพิ่งจะได้สติก็ตอนที่เธอเอียงตัวร่วงลงน้ำไปแล้ว พลันฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ด้วยน้ำหนักตัวของคนทั้งคู่บวกกับฝีมือการว่ายน้ำอันแสนธรรมดาของตัวเอง การจะกระโดดน้ำลงไปช่วยคนนั้นยากเกินไปแน่ๆ
เขาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดใช้งานขวดยากึ่งโปร่งแสงที่ลอยอยู่ในห้วงความคิดอย่างเด็ดขาด