กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 สามเข็มช่วยชีวิต
ตอนที่ซูจิ่นเหนียนพุ่งเข้าไปในฝูงคน ชายชราก็เหลือแต่ตาขาวแล้ว
เธอกวาดตามองแวบเดียว— ใบหน้าคล้ำม่วง ริมฝีปากเขียวคล้ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมาทีละเส้น นี่คือเสมหะก้อนหนึ่งอุดอยู่ที่ลำคอ ลมหายใจเข้าไม่ได้ก็ออกไม่ได้
ช้าอีกครู่เดียว คนก็คงไปแล้ว
“อย่ามุงกัน! แยกออกไปให้อากาศถ่ายเท!”
เสียงเธอไม่ดังนัก แต่กลับมีความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งได้ พวกคนงานที่มุงอยู่เผลอถอยออกไปเป็นวง
ซูจิ่นเหนียนก้าวสองก้าวพุ่งเข้าไป คุกเข่าข้างหนึ่งลงบนกองอิฐ ก่อนอื่นประคองตัวชายชราขึ้นมาให้พิงตัวเองครึ่งตัว แล้วดึงเนกไทที่รัดแน่นกับกระดุมคอเสื้อของเขาออกอย่างว่องไว
“คนเป็นหอบหืดห้ามนอนหงาย! ใครเป็นคนตามเขามาตลอด?”