เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 กู้เหล่ย
เหมันต์เหน็บหนาวเดือนสิบสอง
กู้เหล่ยถูกพ่อของเขาอย่างกู้ฉางหมิงไล่ต้อนออกจากบ้าน
กู้ฉางหมิงออกจากกองทัพมาตั้งแต่เนิ่น ๆ ต่อมาเข้าทำงานสายต่างประเทศ ต่อหน้าคนนอกดูสุภาพอ่อนโยน แต่ในกระดูกกลับแข็งกระด้าง เกลียดคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงที่สุด
เขาไม่ได้ถือแส้ขนไก่ มือเปล่า ก้าวเดินไม่เร็ว แต่แววตาคู่นั้นหนักจนน่ากลัว
“กู้เหล่ย แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลย”
กู้เหล่ยไม่แม้แต่จะหันกลับไป ตะเบ็งเสียงโฮก “พ่อ ต่อให้ตีผมตาย ผมก็จะไปให้ได้!”
เขาไม่กล้ากลับเข้าบ้านตัวเอง พุ่งพรวดเข้าไปในบ้านกู้ฉางเจิง สะบัดมือปิดประตูรั้วแล้วออกแรงดันไว้แน่น หลังพิงติดแผ่นไม้ หายใจหอบใหญ่
ซูจิ่นเหนียนนั่งอยู่ตรงโต๊ะในห้องโถงกลางเรือน พลิกตำราแพทย์ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองไป
แค่มองแวบเดียวก็เห็นว่าหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ