เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 210 หยัดยืนให้มั่นคง
ต้นเดือนตุลาคม ฟ้ายังสางไม่ทันเต็มที่ ลานบ้านเล็กในเมืองหนานก็คึกคักขึ้นมาแล้ว
ซูจิ่นเหนียนนั่งยองอยู่ในครัว ก่อไฟฟืนอุ่นนมแพะให้เด็กทั้งสาม กู้หลิงเอ๋อร์เกาะกรอบประตู ขาสั้น ๆ ก้าวเตาะแตะ ส่งเสียงอ้อแอ้บอกว่าหิว กู้ลี่ถือชามเคลือบปากบิ่นวิ่งไล่ไก่ลายขนนกไปทั่วลานบ้าน มีเพียงกู้เยี่ยนพี่ใหญ่ที่ว่าง่าย ยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งที่หน้าประตู ถือมันเทศไว้ในมือกัดคำต่อคำ เงียบราวกับตาแก่ตัวน้อย ๆ
คุณย่ากู้วิ่งไล่ตามชามให้กู้ลี่พลางบ่นพึมพำ “วันนี้ไม่ใช่ไงงานประชุมใหญ่ที่ลานบ้านหรือ เธอยังไม่รีบไปอีก เดี๋ยวเด็ก ๆ ฉันดูเอง ไปเถอะ วางใจได้”
“อืม” ซูจิ่นเหนียนวางนมสามชามลงพักให้เย็นทีละชาม แล้วจัดเสื้อผ้าให้เด็กทั้งสามทีละคน จากนั้นจึงหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมา “ย่า ตอนเที่ยงฉันกลับมาไม่ได้ ตั้งโจ๊กอุ่นไว้บนเตาแล้ว ชามของหลิงเอ๋อร์อย่าให้เย็นนะ”
“รู้แล้ว ๆ ยังจะขี้บ่นยิ่งกว่าฉันอีก” คุณย่ากู้ดุพลางหัวเราะแล้วไล่เธอไป “ไป ไปได้แล้ว”
ซูจิ่นเหนียนออกจากบ้านไป ก้าวเท้าเร็วและมั่นคง