เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 เยี่ยมญาติ
เมื่อรถมาถึงหน้าฐานปฏิบัติการ ทหารรักษาการณ์ก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาต้อนรับ ทหารยามทำความเคารพแล้วเปิดทางให้ “บ้านผู้บัญชาการลู่ เรือนน้อยประตูเทาหลังแรก”
รถจี๊ปแล่นไปตามถนนลาดยางเข้าสู่บ้านพักครอบครัวทหาร บ้านพักครอบครัวทหารแห่งนี้กว้างขวางมาก บ้านชั้นเดียวหลังคากระเบื้องแดงกำแพงสีเทา เรือนเล็กสองชั้นแบบแยกหลัง และตึกแถวหลายชั้นเรียงสลับกันไปทั่วบริเวณ ในลานมีทั้งแหจับปลาและปลาแห้งตากอยู่ทุกหนแห่ง พอลมทะเลพัดมา ทั่วทั้งลานก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเค็มสดของทะเล
ที่ประตูสีเทาหลังแรก มีหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาของเธอซักจนสีซีด ผมถูกหวีเรียบกริบไม่มีเส้นไหนยุ่งเหยิง
พอเห็นรถจี๊ป หญิงชราก็ตบต้นขาตัวเองแล้วหันกลับไปตะโกนเข้าไปในลานทันที “ตาแก่! มาแล้ว!”
ในลานมีเสียง “ตึง” ดังขึ้น ราวกับมีอะไรถูกชนจนล้ม จากนั้นเสียงตะโกนอันดังก้องของผู้บัญชาการลู่ก็ดังตามมา “จะรีบร้อนอะไรนักหนา! ฉันได้ยินแล้ว!”