เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 121 คณบดีถามไถ่
ด้านนอกห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่อนามัยฝึกงานและสมาชิกครอบครัวที่มาดูแล ทุกคนต่างแอบชะโงกหน้ามอง บรรยากาศทั้งตึงเครียดและอึกทึก
ตรงกันข้าม ภายในห้องผู้ป่วยกลับเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก
ซุนจื้อหมิงยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาแวบหนึ่ง ความกังขาในดวงตาแทบกดข่มไว้ไม่อยู่
“แค่นี้?”
ซูจิ่นเหนียนไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องโจวเอ้อร์หย่งบนเตียงผู้ป่วยอย่างแน่วแน่ ไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่นิดเดียว
ป้าโจวกับหม่าซุ่ยฮวาเฝ้าอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิด กลั้นหายใจและเกร็งไปทั้งตัว ตลอด 5 นาทีเต็ม ทุกวินาทีล้วนทรมานจนแทบทนไม่ไหว
สีหน้าของซุนจื้อหมิงเริ่มหงุดหงิด ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก
ในจังหวะนั้นเอง ลูกกระเดือกของโจวเอ้อร์หย่งที่หมดสติมา 7 วัน พลันขยับกลืนเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เสียงไอแผ่วเบาดังลอดออกมาจากริมฝีปากอย่างช้า ๆ “แค่ก…”