เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 คุยยามค่ำคืนระหว่างกลับปักกิ่ง
นิ้วมือของกู้ฉางเจิงชะงักไปเล็กน้อย
เขาเงยหน้ามองแผ่นเตียงชั้นบน ราวกับกำลังนึกถึงบางเรื่อง ผ่านไปนานทีเดียว เขาจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก
“เขาเป็นตาแก่หัวรั้น”
“ตอนหนุ่ม ๆ เขาออกรบไปทั่วกับกองทัพ บนร่างกายมีสะเก็ดระเบิดฝังอยู่ 7 แห่ง จนถึงตอนนี้พออากาศครึ้มก็ยังปวดจนหลับไม่ลง ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยขอร้องใคร ไม่เคยก้มหัวให้ใคร ต่อให้ถูกขังอยู่ในคอกวัว ทุกวันก็ยังยืนกรานจะซักเสื้อผ้า บอกว่าทหารจะปล่อยให้ตัวเองซอมซ่อไม่ได้”
ซูจิ่นเหนียนนั่งฟังเงียบ ๆ
“เขาเข้มงวดกับผมมาก” มุมปากของกู้ฉางเจิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา “ตอนเด็ก ๆ ผมท่อง «ตำราพิชัยสงครามซุนจื่อ» ไม่ได้ เขาก็ลงโทษให้ผมยืนตรงกลางหิมะ ยืนทีหนึ่งนานถึง 2 ชั่วโมง เขาบอกว่า ถ้าผู้ชายตระกูลกู้กระดูกสันหลังอ่อน ก็ไม่คู่ควรจะใช้นามสกุลกู้”
“แล้ว…เขาปฏิบัติต่อแม่ของคุณอย่างไร?” ซูจิ่นเหนียนถามเสียงเบา
แววตาของกู้ฉางเจิงอ่อนโยนลง ราวกับสายน้ำยามวสันต์หลังน้ำแข็งและหิมะละลาย
“เขากลัวแม่”