เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 ระหว่างทางกลับปักกิ่ง
รถยนต์โยกคลอนมาตลอดทาง กว่าจะถึงตัวเมืองก็ใช้เวลานั่งโคลงเคลงกว่าสองชั่วโมง
ทันทีที่ลงจากรถ ซูจิ่นเหนียนก็ตกใจกับฝูงชนที่สถานีจนสะดุ้ง
ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด ต่างแบกสัมภาระห่อใหญ่ห่อเล็กไว้บนบ่า เสียงตะโกน เสียงเรียก เสียงร้องไห้ และเสียงหัวเราะดังระงมจนปวดกะโหลก อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อ กลิ่นควันบุหรี่ รวมถึงกลิ่นหวานฉุนของขนมปังกรอบคุณภาพต่ำ จนเธอขมวดคิ้ว
“ตามผมมา อย่าหลงกันล่ะ”
กู้ฉางเจิงยื่นมือออกไป ดึงเธอเข้ามาข้างกาย ก่อนกางแขนโอบเธอไว้แนบอก
เขาตัวสูงไหล่กว้าง พอใช้ร่างกั้นไว้ ผู้คนที่เบียดเสียดอยู่รอบข้างก็ถูกแยกออกไปกว่าครึ่ง
ซูจิ่นเหนียนแนบอยู่ข้างแขนเขา ได้กลิ่นสบู่จากฝักสบู่อ่อน ๆ บนตัวเขา ผสมกับกลิ่นยาสูบจาง ๆ ซึ่งกลับทำให้เธอรู้สึกวางใจอย่างประหลาด
“ทำไมคนถึงได้เยอะขนาดนี้…” เธอพึมพำเสียงเบา