เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 53 จูงมือเข้าป่า (1)
แสงฟ้าเพิ่งฉีกม่านหมอกที่ยอดเขาด้านทิศตะวันออก ซูจิ่นเหนียนลืมตาขึ้นอย่างมึน ๆ
อีกฟากของเตียงคังว่างเปล่าไปแล้ว ผ้าห่มพับเรียบกริบเป็นสี่เหลี่ยมเหมือนก้อนเต้าหู้
แสงเช้าจาง ๆ ลอดผ่านซี่หน้าต่างเข้ามา ซูจิ่นเหนียนล้างหน้าถูฟันด้วยความเร็วที่สุด
แล้วเอาส่วนผสมไส้ซาลาเปากับแป้งห่อซาลาเปาที่เตรียมไว้ในมิติออกมา วางบนชั้นข้างแท่นเตา
ผูกผ้ากันเปื้อนเสร็จพอดี ก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งผลักประตูรั้วบ้านเปิดเข้ามา
ซูจิ่นเหนียนรีบเปิดประตูบ้าน ก็เห็นกู้ฉางเจิงเข็นจักรยานคันใหม่เอี่ยมก้าวเข้ามาในรั้วบ้านพอดี
ที่แฮนด์รถแขวนกระเป๋าผ้าใบใหญ่สีเขียวทหารไว้ใบหนึ่ง ตรงเบาะหลังมีเชือกป่านเส้นหนามัดถุงสานลายทางสีสันไว้แน่นหนา ล้อรถยังติดโคลนและน้ำค้างยามเช้าจากในภูเขาอยู่ สายตาสองคนประสานกัน มุมปากยกขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“กลับมาแล้วหรือคะ” ซูจิ่นเหนียนก้าวออกไปรับสองก้าว