เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 46 หลุมทิ้งขยะกับข่าวลือ
วันเวลาอันสงบสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตอนเย็นวันนั้น หลังจากซูจิ่นเหนียนเก็บสมุนไพรชุดสุดท้ายในลานบ้านเสร็จ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกเธอจากนอกกำแพงลานบ้าน
“ลูกสาวคนที่สี่ตระกูลซูอยู่บ้านไหม?”
เสียงนั้นลากยาว ฟังดูยียวนกวนประสาทอย่างยิ่ง เธอไม่ได้ขานตอบ เพียงวางตะแกรงสมุนไพรไว้บนชั้นของเรือนข้างที่เพิ่งสร้างขึ้น แล้วเดินไปยังประตูลานบ้าน แอบมองออกไปด้านนอกผ่านช่องประตู
นอกประตูลานบ้านมีชาย 3 คนยืนอยู่ ทั้งหมดเป็นชายโสดเฒ่าของหมู่บ้าน คนที่ยืนอยู่ด้านหน้าแซ่หลิว อายุเกิน 40 ปีแล้ว เขาเอาแต่นั่งยอง ๆ ใต้ต้นห้วยเก่าแก่ตรงปากหมู่บ้าน คอยนินทาชาวบ้านทั้งวัน ส่วนอีก 2 คนด้านหลัง คนหนึ่งแซ่ซุน อีกคนแซ่โจว ล้วนเป็นพวกเดียวกัน กินมื้อหนึ่งอดมื้อหนึ่ง อาศัยเกาะบ้านนี้กินบ้านนั้นประทังชีวิตไปวัน ๆ
ชายโสดเฒ่าแซ่หลิวถือกระบวยน้ำเต้าที่ปากบิ่นใบหนึ่ง พิงอยู่ข้างกำแพงดินตรงประตูลานบ้าน แล้วตะโกนมาทางนี้ว่า “ลูกสาวคนที่สี่! โอ่งน้ำบ้านเธอเต็มหรือยัง? พวกพี่จะช่วยไปหาบน้ำให้!”
อีก 2 คนด้านหลังก็พากันส่งเสียงโห่แซว หัวเราะเสียงดังลั่น