เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 ท่านผู้ยิ่งใหญ่สี่คน
ผู้เฒ่าเฉินขยับตะเกียงน้ำมัน เปลวไฟสีเหลืองสลัวสั่นไหวสองครั้ง ทำให้เงาภายในเพิงพักเตี้ย ๆ ทอดยาวออกไป ผู้เฒ่าโจวนั่งอยู่บนเตียงเตา วางมือทั้งสองข้างบนเข่า แล้วยิ้มให้ประตู “ยัยหนู ไม่ต้องกลัว เข้ามา”
ซูจิ่นเหนียนคลายมือที่กำกรอบประตูแน่น สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป สายตายังคงจับจ้องผู้เฒ่าเฉิน
เมื่อแสงจากตะเกียงน้ำมันสาดผ่านใบหน้าทั้งสองอย่างชัดเจน ซูจิ่นเหนียนก็หยุดเท้าอีกครั้ง ผู้เฒ่าเฉินมีใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาเปี่ยมชีวิตชีวา ทั้งที่เมื่อวันก่อนยังมีสภาพราวกับป่วยหนักใกล้ตาย ผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก แม้แต่เวลาพูดยังหอบจนแทบไม่มีแรง ทว่าตอนนี้ล่ะ? ริ้วรอยบนใบหน้าคลายออกจนหมด สีหน้าดูดีกว่าชายชราในหมู่บ้านที่ทำงานทั้งวันเสียอีก เขานั่งหลังตรงอยู่ตรงนั้น ราวกับนาฬิกาที่ไขลานแล้ว ผู้เฒ่าโจวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน รอยถลอกและรอยฟกช้ำทั่วร่างหายไปหมด ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน เหลือเพียงขาที่ยังดามเฝือกไว้
ซูจิ่นเหนียนยืนอยู่ตรงนั้น มองคนนี้ที มองคนนั้นที “พวกคุณนี่มัน...” ผู้เฒ่าเฉินยื่นมือออกมา แววตาเป็นประกายวาบ “มา ๆ จับชีพจรให้ฉันหน่อย”