เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 จับโจรบนรถไฟ แม่บุญธรรม
เวลา 11 โมง รถไฟตู้เขียวพ่นไอน้ำสีขาวออกมาตรงเวลา ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
หัวหน้าสถานีหวังยืนอยู่ริมชานชาลา โบกมือไปทางหน้าต่างรถไฟอย่างแรง รอยยิ้มของเขาราวกับถูกสายลมที่พัดห่างออกไปลากให้ยาวขึ้น ซูจิ่นเหนียนเกาะขอบหน้าต่างโบกมือตอบ มองส่งร่างของเขาที่ค่อย ๆ เล็กลงจนเหลือเพียงจุดเล็ก ๆ ก่อนจะถูกเสาชานชาลาบดบังจนหายไป
นายตำรวจจางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยืดตัวตรง หันไปมองหญิงสาวข้างกาย แววชื่นชมในดวงตาแทบปิดไม่มิด
เธอหนีออกมาจากรังของแก๊งค้ามนุษย์ จับแก๊งค้ามนุษย์ได้ 8 คน ช่วยผู้เคราะห์ร้ายออกมาได้อีก 5 คน แถมหลังจากนั้นยังปฏิเสธคำขอบคุณจากผู้เสียหายและครอบครัวทั้งหมดอย่างไม่ลังเล จิตใจเช่นนี้ แม้แต่ในหมู่ผู้ใหญ่ก็ยังหาได้ยาก
…
ภายในตู้โดยสารเบียดเสียดราวกับผักดอง คนยืนเต็มทางเดิน เสียงผู้คนปะปนกับควันสีเทาจากยาสูบคุณภาพต่ำ อากาศร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก ซูจิ่นเหนียนนั่งติดกับนายตำรวจจาง ตรงข้ามเป็นชายหนุ่ม 2 คน ส่วนกลางทางเดินมีชายวัยกลางคน 2 คนยืนอยู่ ข้างเท้ามีห่อผ้าใบใหญ่วางอยู่ 2 ห่อ
รถไฟเริ่มเคลื่อนตัวพร้อมเสียงกึงกัง ซูจิ่นเหนียนเพิ่งยัดสัมภาระเรียบง่ายขึ้นไปบนชั้นวางของ เสียงเตือนเร่งร้อนของเสี่ยวจิ่วก็พลันดังสนั่นขึ้นในหัวของเธอ
«โฮสต์! ขโมย! ตรงด้านหลังทางเดิน ไอ้คนเสื้อเทาผมยาวคนนั้น! เมื่อครู่มันเพิ่งฉกเงินของผู้ชายสวมแว่นไป!»