กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 116 เรียกพี่เฉิน
“เสี่ยวเฉิน มาแต่เช้าเชียว!”
คุณลุงหน้าประตูดูจะคุ้นเคยกับคนที่มาถึง ยิ้มทักทายหนึ่งคำ แล้วหันมาพูดกับซูหนิงว่า “คนนี้แหละคนของโรงงานถลุงเหล็ก เดี๋ยวเขาจะขับรถกลับโรงงานถลุงเหล็กในตัวเมือง เดี๋ยวเราค่อยหาวิธีขอติดรถเขาไปกัน!”
ซูหนิงมองไป คนที่มาใหม่สูงอย่างน้อยหนึ่งเมตรแปดสิบ รูปร่างสูงโปร่งผึ่งผาย ใบหน้าหล่อเหลาไม่เบา โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่เป็นตาหงส์ (ตาดอกท้อ) เวลาจ้องมองคนกลับทำให้รู้สึกถึงความมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก
ทว่าตอนนี้หน้าผากกลับพันด้วยผ้าพันแผล ไม่รู้ว่าเพิ่งบาดเจ็บมาหรือเปล่า แต่ยังดีที่สีหน้ายังดูปกติ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต