กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
“คุณปู่หม่าคะ เครื่องเคลือบจิ่งไท่หลันหูขวาของคุณพอจะให้ฉันดูได้ไหมคะ?”
โอกาสดีขนาดนี้หล่นทับมาตรงหน้า ซูหนิงย่อมต้องคว้าเอาไว้! คุณปู่หูสมกับที่เป็นคนรู้ใจเธอจริง ๆ
พอเห็นทุกคนที่โต๊ะหันมามองเธอ ซูหนิงก็เขินอายทำอะไรไม่ถูก ก่อนพูดเสียงเบาว่า “ที่บ้านฉันมีเครื่องลงยาเจิ่งไท่หลันหูซ้ายอยู่ชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ว่าใช่ของที่พวกคุณกำลังตามหาหรือเปล่า ถ้ามีกระดาษกับพู่กัน ฉันวาดให้พวกคุณดูได้นะคะ!”
แม้ของจะอยู่ในมิติเก็บของ แต่เธอก็ไม่สามารถหยิบออกมาตรง ๆ ได้ ใครจะพกเครื่องเคลือบออกมาเดินเล่นกัน โดยเฉพาะในยุคนี้ ไม่ใช่รนหาที่ตายหรือไง?
แต่จะให้พูดลอย ๆ คนอื่นจะเอาอะไรมาเชื่อ ดังนั้นการวาดออกมาสักใบจึงเหมาะสมที่สุด!