นักแสดงบู๊เจียงเจิ้น

นักแสดงบู๊เจียงเจิ้น

เจียงเจิ้นนั่งตัวเกร็งอยู่ตรงข้ามเซิ่งเฉวียน

ถึงตอนรับโทรศัพท์จะถามไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาก็อดถามอีกครั้งไม่ได้

“เรียกผมมาเล่นหนัง ไม่ใช่มาเป็นผู้กำกับคิวบู๊ใช่ไหมครับ”

เซิ่งเฉวียนยื่นบทบางส่วนให้เขา “ก็ต้องเล่นหนังสิ คุณไม่ใช่นักแสดงเหรอ”

บนใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเจียงเจิ้นมีแววตระหนักขึ้น เขาอยากบอกว่า ‘ไม่ใช่สิ ตอนนี้ผมไม่ได้รับงานแสดงแล้ว’ แต่หลังนิ้วเรียวแกร่งเคาะหัวเข่าตัวเองไปสองสามทีโดยไม่รู้ตัว เขาก็รับบทนั้นมา

มันเป็นแค่บทไม่กี่หน้า น้ำหนักเบาหวิว แต่ตอนนี้เจียงเจิ้นกลับรู้สึกว่ามันหนักอึ้งเป็นพันชั่ง

ในใจเขารู้ดี ยุคของนักแสดงบู๊มันผ่านไปแล้ว ทุกวันนี้กองถ่ายไหนถ่ายฉากต่อสู้ก็ใช้สแตนด์อินกันทั้งนั้น ต่อให้นักแสดงเล่นเองจริง ก็แค่ไปเรียนเพิ่มชั่วคราวก็พอ

แต่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ กลับมีกองถ่ายระบุชื่อเรียกเขาไปเล่นโดยเฉพาะ

โอกาสมาถึงขนาดนี้ จะปล่อยหลุดมือไปได้ยังไง