กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ผู้กำกับตกอับมาหาถึงที่
พอรถหรูแล่นออกไป บรรดาลูกค้าที่เมื่อกี้ยังทำเป็นไม่สนใจก็พากันคุยคึกคักขึ้นมาทันที
“เมื่อกี้รถอะไรน่ะ มองปราดเดียวก็รู้ว่าแพงแน่ๆ!”
คนทั่วไปคงไม่ได้รู้จักยี่ห้อรถละเอียดยิบอะไรขนาดนั้น แต่ความต่างระหว่างรถทั่วไปกับรถหรูมันเห็นชัดเจน ความหรูของรถพวกนี้มันอยู่ตรงที่ ต่อให้ไม่รู้จัก แค่มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าแพงหูฉี่แน่
“ตระกูลแบทน่ะ” คนที่พอรู้เรื่องรถรีบเสริมทันที “แถมยังเป็นรุ่นลิมิเต็ดด้วย อย่างน้อยๆ ก็ต้องยี่สิบห้าล้าน”
“ซี๊ด! ยี่สิบห้าล้านเลยเหรอ!”
“รวยขนาดนี้ยังมากินเจียนปิ่งอีกเนอะ”
“รสนิยมคนรวยเขาล่ะมั้ง หรือไม่ก็พวกเศรษฐีใหม่ แต่ถ้ารวยจนถึงขั้นนี้ได้ก็นับว่าเจ๋งชะมัด”
สำหรับพวกเขา เรื่องที่เจ้าของรถหรูราคายี่สิบห้าล้านโผล่มากินเจียนปิ่งกั่วจือเป็นแค่หัวข้อเม้าท์ชั้นดี เพราะถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง พอพ้นวันนี้ไปก็คงลืมกันหมดแล้ว
แต่สำหรับครอบครัวของเหยียนหุย นี่กลับเป็นเรื่องน่ายินดีที่ปลุกขวัญและกำลังใจได้อย่างมหาศาล