คำชวนหน้าแผงเจียนปิ่ง

คำชวนหน้าแผงเจียนปิ่ง

เซิ่งเฉวียนนั่งอยู่ในรถหรูสีเงิน เธอบอกให้คนขับจอดรถเทียบข้างทาง ก่อนจะชะโงกหน้ายื่นเงินออกไปพลางตะโกนบอกเถ้าแก่เนี้ยที่กำลังง่วนอยู่ตรงแผงริมทาง “ป้าคะ เอาเจียนปิ่งกั่วจืออันหนึ่ง ใส่ไข่ด้วยค่ะ”

เถ้าแก่เนี้ยอายุราวห้าสิบกว่า ผมเริ่มมีหงอกแซม นางกำลังก้มหน้าก้มตาทำของ พอได้ยินเสียงเซิ่งเฉวียนก็ขานรับพลางเอื้อมมือมารับเงิน แต่พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพตรงหน้า นางก็ถึงกับชะงักไป

ไม่ใช่แค่นางเท่านั้น แม้แต่พวกคนซื้อที่ยืนมุงอยู่หน้าแผง ต่างก็พากันแอบมองมาด้วยสายตาสงสัยปนตกตะลึง แถมยังแฝงความตื่นเต้นอยู่นิดๆ

เซิ่งเฉวียนที่เอนหลังพิงเบาะนุ่มสบายไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย เพราะถ้าเป็นชาติก่อน แล้วเธอเห็นใครขับรถหรูคันละหลายสิบล้านมาซื้อเจียนปิ่งกั่วจือราคาแค่สี่หยวน เธอก็คงมีสีหน้าแบบนี้เหมือนกัน

อย่างแม่สาวคนนั้นที่เดี๋ยวก็เหลือบมองมาทางนี้ เดี๋ยวก็แกล้งก้มดูมือถือ มุมนั้นเห็นชัดๆ ว่ากำลังแอบถ่ายรูปรถหรูสุดเท่คันนี้อยู่แน่ๆ

เซิ่งเฉวียนกล้าพนันเลยว่าพอถ่ายเสร็จ หล่อนจะต้องส่งรูปไปอวดเพื่อน พร้อมกับเม้าท์อย่างตื่นเต้นแน่ว่า ‘แก ฉันเจอคนรวยขับรถหรูมาซื้อเจียนปิ่งกั่วจือด้วย แปลกตาชะมัด’

เธอทำเป็นมองไม่เห็น ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดกับตัวเอง เธอก็คงคิดว่าแปลกพิลึกเหมือนกัน

แต่ก็ช่วยไม่ได้นี่ ใครใช้ให้ไอ้ระบบเฮงซวยนี่ให้มาแค่รถหรูที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าแพงระยับ กับห้องเพนต์เฮาส์บนชั้นดาดฟ้าโรงแรมที่จองยาวไว้ให้ครึ่งปี แล้วบอกว่าเป็นสวัสดิการมือใหม่กันล่ะ