0112

⬢⬢⬢

ตอนที่ 112 คำยากจะเอ่ย ใครเล่าจะแยกแยะได้? มุ่งสู่เขาวิญญาณ

“อาจารย์! อาจารย์ท่านฟื้นเถิด!”

เสียงร้องไห้ของจูปาเจี้ยแฝงความสั่นเครือ ฝ่ามืออวบอัดตบลงบนแก้มของพระถังซัมจั๋งเบา ๆ ทว่ามิกล้าออกแรง

ซาอู้จิ้งคุกเข่าอยู่ข้างกาย ถ่ายทอดปราณเซียนสายหนึ่งอันเบาบางเข้าสู่ปากอาจารย์ เพื่อประคองพลังชีวิตที่กำลังจะดับสูญ

ครู่ให้หลัง เปลือกตาที่ปิดสนิทของพระถังซัมจั๋งในที่สุดก็สั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า

แววตาของเขามึนงงในตอนแรก ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส เขาพยายามขยับกายลุกขึ้น ทว่ากลับไปกระเทือนบาดแผลทั่วร่าง เจ็บจนต้องสูดปาก

ความทรงจำทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำเชี่ยว

ใบหน้าลิงที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่บิดเบี้ยว และกระบองเหล็กเย็นเยียบที่หวดลงมาด้วยพละกำลังดั่งขุนเขา